آموزگار

حکومت های دیکتاتوری جهان همواره برای ایمن ماندن از خشم مردم به دنبال فریب ملت های خویش بوده اند و در طول تاریخ دین از مهمترین و کارآمدترین ابزارهای فریب ملتها بوده است .

تاملی در رفتار و کردار این حکومت اسلامی که لفظ ( ولایت الهی ) را نیز یدک می کشد به خوبی به ما نشان خواهد داد که این رژیم در مقایسه با دیگر حکومتهای ایدئولوژیک جهان که در تاریخ از آنها سراغ داریم نه تنها هیچ دست کمی ندارد بلکه در خیلی از موارد از آنها نیز پیشی جسته است و به اصطلاح دست آنان را از پشت بسته است. کارهای از قبیل حبس و اعدام و شکنجه و تبعید مخالفان و معترضان سیاسی - قتل و سر به نیست کردن دگر اندیشان و نظایر آن که اگر بخواهیم آنها را نام ببریم در این مقال نخواهد گنجید و باید کتابها در این باره نوشت.

حال در چنین اوضاعی چگونه می توان به برگزاری انتخابات سالم در این کشور امید بست و برای گرم کردن تنور انتخابات از جان و دل کوشید ؟ اصولا در حکومتهای جور و ستم که در آنها فقط یک نفر از بالا تصمیمات را به زیر دستان چاپلوس دیکته می کند و عده ای سرسپرده وطن فروش به بیگانگان برای برخورداری از مزایای مادی و ویژه خواری از بیت المال برایش سینه چاک می کنند و اگر به آنان بگویند کلاه بیاور می روند سر می آورند انتخابات تنها وسیله ای است برای سرپوش گذاشتن به ستمکاریها و خودکامگی های رهبری چنین نظامی که از ذره ای مشروعیت مردمی برای ادامه حاکمیت خویش نزد مردم برخوردار نیست . برگزاری انتخابات در اینگونه حکومتهای جائر فقط وسیله ای است برای تحمیق ملت و بهره برداریهای سیاسی که در نهایت دود آن به چشم ملت خواهد رفت و وضعیت روز به روز بدتر از این خواهد شد که هست. در نظامهای دیکتاتوری نظیر ایران کنونی تعدد و تکثر انتخابات به هیچ وجه نشانه وجود آزادی و دموکراسی نیست چرا که در این انتخابها مردم باید به همان افرادی رای بدهند که از قبل توسط عوامل رژیم مشخص شده اند بنابراین در این نظام انتخابات آزاد بی معنی است و این نمایشهای انتخاباتی صرفا برای مخفی نگه داشتن گندابهای درونی آن است لذا نباید در این نوع بازیها وارد شد و فریب عده ای آخوند فرصت طلب و قدرت طلب راخورد.

در چنین اوضاعی برای رهایی از این بی عدالتی وظیفه ملتها مخالفت های مدنی است که بنیانهای پوسیده حاکمان را متزلزل ساخته و با نافرمانی های اجتماعی تمامی رشته های حاکمان را پنبه کرده و حکومتی مردمی را جایگزین آن سازند. مردم ایران با رژیم شاه مبارزه کردند تا آزادی را به دست آورند اما غافل از این که این بار طاغوت در قامت آخوند در این کشور زاییده شده و بر جایگاه حکام قبلی تکیه زده اند.

پس با ما همراه شو عزیز - پیش به سوی نافرمانی های مدنی

عجب نیست از این دولت و حاکمیتی که در هر دوره معلمان را بازیچه هوسهای آلوده سیاسی خویش ساخته و اصلا کاری به این ندارد که این نوع برخوردها چه بر سر فرهنگ این ملت می آورد! گرچه وضعیت دیگر نهادهای فرهنگی کشور نیز وضعیتی بهتر از ما فرهنگیان ندارد. هر وقت به انتخابات نزدیک می شویم معلمان عزیز و سرور می شوند(البته فقط در شعارها) تا حمالی برگزاری انتخابات بدون دستمزد را برعهده گیرند و وقتی که خر آقایان از پل گذشت دیگر وعده های توخالی شان را فراموش می کنند و همین بی عدالتی همچنان در این نظام اسلامی ادامه دارد و تا ابد ادامه خواهد داشت . اکنون نیز در آستانه انتخاباتی دیگر قرار گرفته ایم و ملت در نگرانی و اضطراب ناشی از رد صلاحیت های گسترده و بی ضابطه صاحبان قدرت به سر می برند. فرهنگیان شجاع و پیشرو که به دنبال احقاق حقوق مغفول مانده خویش بودند یا در زندان ها به سر می برند و یا در انتظار صدور حکم های سنگین برای تحمل حبس های طولانی هستند. کسانی که اگر سوابق آنها به خوبی مطالعه شود معلوم خواهد شد که همه از مدافعان راستین این انقلاب بوده و در این راه فداکاریهای بسیار کرده اند! حال با این اوصاف معلمان چه الزامی دارند بر این که این انتخابات فرمایشی را برگزار نمایند انتخاباتی که تکلیف کرسیهای آن از هم اکنون مشخص است . معلمانی که هنوز دستمزد برگزاری انتخابات قبلی را نگرفته اند چرا باید عمله دست این آقایان شوند. مگر چندرغاز دستمزدی که از این طریق می گیرند ارزش این همه خفت و خواری را دارد ؟