آموزگار

اولین پست این وبلاگ در واقع آخرین پست وبلاگ قبلي من است كه از امروز آن را راه اندازي كردم . به اميد آن كه بتوان از اين راه از حقوق معلمان و مردم ستمديده ايران زمين دفاع كرد . روزي كه تصميم گرفتم با ايجاد يك وبلاگ ، ديدگاههاي خويش را در حوزه آموزش و پرورش و برخي مسائل فرهنگي با ديگران درميان بگذارم ، سعي داشتم كه از ورود به حوزه هاي سياسي پرهيز نمايم و مقالات و نوشته هاي من نيز نوعاً ملايم و البته حاوي برخي ديدگاههاي انتقادي بود كه جهت گيري هاي كلان فرهنگي و اجتماعي آموزش و پرورش و برخي دستگاهها و نهادهاي فرهنگي كشور را به نقد مي كشيد ، تا اين كه اين دولت مهرورز!!! بر سركار آمد و همان گونه كه انتظار مي رفت شروع به قلع و قمع مخالفين و دگرانديشان نمود تا جايي كه شاهد آن هستيم كه تاب و تحمل يك وبلاگ در محدوده مخاطبين خاص و محدود را هم ندارد ؛ زيرا همچون خفاشاني كه تاب روشنايي حقيقت را ندارند ، جهان را تيره و تار مي پسندند ! و از ديد آنها حقيقت فقط همان چيزي است كه آنان بر زبان مي آورند و شريعت نيز هماني است كه آنها بدان دعوت مي كنند و هركه به غير از اين بينديشد و عمل كند مستحق مجازات است و مهدورالدم !

القصه معلوم شد كه همين نوشته هاي جسته و گريخته ما وبلاگ نويس ها به قدري مؤثر بوده است كه عوامل كوروكر و گژانديش دولت مهرورز ؟! تاب و تحمل همين حد از انتقادات دلسوزانه را هم ندارند . و حال كه چنين است و ما اين قدر تأثيرگذار هستيم ، چرا خاموش بمانيم ؟! پس هر بار كه ما را از دم تيغ فيلتر بگذرانند دوباره از جايي ديگر برخواهيم خاست و جوانه خواهيم زد و تا زماني كه زنده ايم مانند جويبار جاري خواهيم بود و روان ؛ تا به سرمنزل مقصود برسيم .

آن كيست كه در اين سرزمين زندگي كند و رنج و ناراحتي اين ملت بزرگ و فداكار را ببيند و سكوت اختیار كند؟ و كدام ناجوانمرد است كه در برابر اين نامردمي ها و بي عدالتي ها و تعدي به نواميس مردم درخيابانها كه به نام مبارزه با بي بندوباري و ... اجراي احكام شريعت و خزعبلاتي از اين دست،صورت مي گيرد دم برنياورد ؟ و آيا مي توان با راحتي خيال ، شاهد لگدمال شدن آزادي (اين ارزشمندترين واژه حيات انساني) و شرافت هم ميهنان خويش بود و خروش خويش را در گلو خفه كرد؟

دريغ است ايران كه ويران شود كنام پلنگان و شيران شود