آموزگار

عجب نیست از این دولت و حاکمیتی که در هر دوره معلمان را بازیچه هوسهای آلوده سیاسی خویش ساخته و اصلا کاری به این ندارد که این نوع برخوردها چه بر سر فرهنگ این ملت می آورد! گرچه وضعیت دیگر نهادهای فرهنگی کشور نیز وضعیتی بهتر از ما فرهنگیان ندارد. هر وقت به انتخابات نزدیک می شویم معلمان عزیز و سرور می شوند(البته فقط در شعارها) تا حمالی برگزاری انتخابات بدون دستمزد را برعهده گیرند و وقتی که خر آقایان از پل گذشت دیگر وعده های توخالی شان را فراموش می کنند و همین بی عدالتی همچنان در این نظام اسلامی ادامه دارد و تا ابد ادامه خواهد داشت . اکنون نیز در آستانه انتخاباتی دیگر قرار گرفته ایم و ملت در نگرانی و اضطراب ناشی از رد صلاحیت های گسترده و بی ضابطه صاحبان قدرت به سر می برند. فرهنگیان شجاع و پیشرو که به دنبال احقاق حقوق مغفول مانده خویش بودند یا در زندان ها به سر می برند و یا در انتظار صدور حکم های سنگین برای تحمل حبس های طولانی هستند. کسانی که اگر سوابق آنها به خوبی مطالعه شود معلوم خواهد شد که همه از مدافعان راستین این انقلاب بوده و در این راه فداکاریهای بسیار کرده اند! حال با این اوصاف معلمان چه الزامی دارند بر این که این انتخابات فرمایشی را برگزار نمایند انتخاباتی که تکلیف کرسیهای آن از هم اکنون مشخص است . معلمانی که هنوز دستمزد برگزاری انتخابات قبلی را نگرفته اند چرا باید عمله دست این آقایان شوند. مگر چندرغاز دستمزدی که از این طریق می گیرند ارزش این همه خفت و خواری را دارد ؟